برای رشد تک بلورهای با کیفیت بالا و مناسب برایپراش‌سنجی تک بلوری، یک رویکرد چندوجهی مورد نیاز است که شامل انتخاب حلال، روش‌های رشد کریستال، پیش‌تیمار نمونه، کنترل محیطی، بهینه‌سازی سیستم حلال، بررسی ویژگی‌های ساختاری مولکولی و جزئیات عملیاتی دقیق می‌شود. موارد زیر یک راهنمای جامع ارائه می‌دهد:

I. انتخاب و خواص حلال

حلالیت متوسط: حلال باید حلالیت متوسطی برای نمونه داشته باشد. حلالیت بیش از حد بالا می‌تواند منجر به خوشه‌های کریستالی شود، در حالی که حلالیت ناکافی نمی‌تواند حل شونده کافی برای رشد کریستال فراهم کند.

فراریت متوسط: فراریت حلال بسیار مهم است. فراریت بالا باعث تبخیر سریع و رشد سریع و اغلب بی‌کیفیت کریستال می‌شود؛ فراریت کم منجر به چرخه‌های رشد بیش از حد طولانی می‌شود.

شفافیت نوری و رسانایی حرارتی: حلال باید شفافیت نوری خوبی برای مشاهده فرآیند رشد و رسانایی حرارتی خوبی برای تسهیل کنترل دما در طول تهیه محلول‌های فوق اشباع و مرحله رشد داشته باشد.

سیستم‌های حلال تکی در مقابل سیستم‌های حلال مختلط:

حلال تکی: در حالت ایده‌آل، از یک حلال تکی استفاده کنید که هم حلالیت و هم فراریت مناسبی را برای نمونه ارائه دهد.

حلال مخلوط: اگر یک حلال کافی نباشد، مخلوطی از دو یا چند حلال (مثلاً CH4)₂کلر₂/و₂O، تی اچ اف/و₂O) را می‌توان برای دستیابی به حلالیت و فراریت مطلوب فرموله کرد.

دوم. روش‌های رشد کریستال

روش تبخیر آهسته حلال:

اصل: کریستال‌ها با تبخیر آهسته حلال تشکیل می‌شوند و محلول را از حالت غیراشباع به حالت فوق اشباع هدایت می‌کنند.

کاربرد: برای مقادیر متوسط ​​نمونه (۱۰ تا ۲۵ میلی‌گرم بهینه است) مناسب است.

روش کار: از حلالی با نقطه جوش متوسط ​​(۶۰-۹۰) استفاده کنید.درجهج). محلول را به آرامی از طریق یک درپوش پنبه‌ای کوچک (نه کاغذ صافی برای جلوگیری از الیاف) فیلتر کنید. دهانه ظرف را با فیلم بپوشانید و با یک سوزن ظریف سوراخ‌های ریزی ایجاد کنید تا میزان تبخیر کنترل شود.

روش انتشار مایع-مایع:

اصل: یک حلال ضعیف به آرامی (از طریق تبخیر یا لایه بندی مایع) در محلولی از ترکیب موجود در یک حلال ضعیف پخش می‌شود، که باعث کاهش حلالیت و القای تبلور می‌شود.

کاربرد: مناسب برای مقادیر کم نمونه

روش کار: از تکنیک لایه بندی استفاده کنید: لایه زیرین = محلول در حلال خوب؛ لایه بافر میانی = مخلوطی از حلال‌های خوب و ضعیف؛ لایه بالایی = حلال ضعیف. نسبت حلال خوب به ضعیف ۱:۲ تا ۱:۴ اغلب مؤثر است.

روش انتشار بخار:

اصول: مشابه انتشار مایع است، اما انتقال حلال از طریق فاز بخار رخ می‌دهد.

کاربرد: همچنین برای مقادیر کم نمونه مناسب است.

روش کار: یک جفت حلال مناسب انتخاب کنید (مثلاً دی ام اف/و₂O، ان ام اف/هگزان).

روش‌های دیگر:

روش خنک‌سازی: کریستالیزاسیون با کاهش دما برای کاهش حلالیت القا می‌شود.

روش هیدروترمال/سولووترمال: برای ترکیبات بسیار نامحلول، شامل واکنش‌ها و رشد کریستال تحت دما و فشار بالا استفاده می‌شود.

روش میکروقطره ذوب: برداشت سریع تک بلورها از میکروقطره‌های مذاب، قابل استفاده برای ترکیبات خاص.

سوم. پیش‌فرآوری نمونه و خلوص

خلوص نمونه: ترکیب باید قبل از تلاش برای تبلور تا حد امکان خالص باشد (معمولاً 95٪). اگر خالص‌سازی دشوار باشد، تبلور مجدد مکرر در طول تلاش‌های رشد گاهی اوقات می‌تواند خلوص را بهبود بخشد.

پیش تصفیه نمونه: پس از انحلال، همیشه محلول را فیلتر کنید تا ناخالصی‌های ذره‌ای آن حذف شود. از کاغذ صافی استفاده نکنید؛ برای صاف کردن ملایم، از یک درپوش پنبه‌ای کوچک در پیپت استفاده کنید.

چهارم. کنترل و نظارت محیطی

محیط آرام: دستگاه کریستالیزاسیون را در مکانی بدون لرزش و بدون مزاحمت قرار دهید.

مشاهده منظم: هر ۱-۲ روز یکبار بدون دست زدن به ظرف، آن را بررسی کنید. از یک چراغ قوه پرنور برای بررسی اندازه و درخشندگی کریستال‌ها استفاده کنید.

تعویض به موقع حلال: اگر یک سیستم حلال به وضوح از کار افتاد (مثلاً فقط رسوب یا پودر آمورف تولید کرد)، فوراً سیستم حلال را تغییر دهید.

V. بهینه‌سازی سیستم‌های حلال و فوق اشباع

غربالگری موازی: اگر مقدار نمونه اجازه می‌دهد، آن را به چندین بخش تقسیم کنید تا چندین سیستم حلال را به طور همزمان آزمایش کنید و زمان آزمایش را به طور قابل توجهی کاهش دهید.

ثبت دقیق سوابق: برای هر تلاش (سیستم حلال، دما، مشاهدات) سوابق دقیقی را ثبت کنید تا دانش خود را افزایش داده و تلاش‌های آینده را بهینه کنید.

ششم. تأثیر ساختار مولکولی بر رشد بلور

ساختارهای سفت و سخت: ترکیباتی با هسته‌های سفت و سخت (مثلاً حلقه‌های آروماتیک) معمولاً راحت‌تر از ترکیباتی با ساختارهای انعطاف‌پذیر متبلور می‌شوند.

طول زنجیره آلکیل: وقتی طول زنجیره‌های آلکیل از چهار کربن بیشتر شود، تبلور به طور قابل توجهی چالش برانگیزتر می‌شود.

نوع جانشینی: جانشین‌های حاوی کلر اغلب رشد تک بلور را تسهیل می‌کنند.

تأثیر گروه‌های ترت-بوتیل: در صورت امکان از گروه‌های ترت-بوتیل اجتناب کنید، زیرا آنها اغلب بی‌نظمی را در شبکه کریستالی ایجاد می‌کنند و کیفیت محلول ساختاری را به خطر می‌اندازند.